Excuses.

Ik wachtte op hem op de hoek van de straat voorbij de kruising voor de stinkende container. Hij kwam niet. Hij kwam nog steeds niet. Hij kwam alsmaar.

Misschien had hij gewoon zijn trein gemist. Misschien was er wel een spoor afgesloten. Je weet het nooit in het OV, er zou zomaar iemand voor zijn trein gesprongen kunnen zijn. Ledematen die langs zijn ruitje vliegen, doen hem opkijken uit zijn boek. -Het is een intelligente jongen, hij leest boeken, van die dikke boeken met heel veel informatie. Alles wat hij zegt geloof ik meteen, ik heb vertrouwen in zijn hersens.- Bloedspetters verpesten zijn zicht op de groene weides. Daarna nog meer bloed. De trein remt enorm hard en het uitsteeksel op zijn gezicht wordt gevangen door zijn hongerige happende laptop. De rode waterval uit zijn hoofd veroorzaakt een ruig beekje via het been van de vrouw naast hem door het gangpad richting het einde van de coupé. Hij vraagt de vrouw met de natte voeten om een zakdoekje maar die heeft ze niet. Ze wil wel wat toiletpapier voor hem gaan halen. Daar klom ze uit het beekje, schudde zich uit en ging en daar zat hij.

Ik wachtte nog steeds op hem op de hoek van de straat voorbij de kruising voor de stinkende container. Hij kwam niet met de trein. Hij kwam nog steeds niet met bebloede ramen trein. Hij kwam alsmaar niet met de ingebouwde rode zee trein.

Misschien was zijn oma plotseling overleden. Hij zit huilend in het ziekenhuis aan het bed van zijn 94-jarige oma. Zijn moeder jankt, schreeuwt, gilt. Hij probeert haar te kalmeren, maar ze is verandert in een steigerende bizon. -Het is zo’n sociale jongen. Hij bekommert zich om iedereen en wil nooit iemand ten kwade doen. Het is een goede jongen. Dat hij nou net zo’n oma en zo’n moeder moet hebben, het is me toch sneu voor de prul.- Morgen als ik hem ga troosten, zal ik hem vragen waarom hij dat regenboog oog heeft. Hij zal niet toe willen geven dat zijn moeder hem in haar hysterie geraakt heeft. Dat er daarna zusters gekomen zijn en haar een spuitje hebben gegeven en in het bed naast zijn oma gelegd hebben. Ik zal ook vragen naar zijn gezwollen lip. Maar weer zal hij niet toegeven. Hij zal niet durven zeggen dat zijn oma stuiptrekkingen kreeg toen hij met zijn gezicht boven haar zweefde om haar een afscheidszoen te geven. Daar lagen zijn moeder en zijn oma en daar zat hij, tussen een stuiptrekkende dode en een hysterische halfdode.

Ik wachtte alsmaar op hem op de hoek van de straat voorbij de kruising voor de stinkende container. Hij kwam niet uit het ziekenhuis. Hij kwam nog steeds niet uit het ziekenhuis. Hij kwam alsmaar niet uit het ziekenhuis.

Het werd al donker. Fietsers en auto’s met bestuurders die mij lachend aankeken, raasden voorbij. Ik zag ze denken, haar date heeft haar mooi laten zitten. Er kwam gelach uit de kroeg aan de overkant van de straat en ergens in de verte ging een mobiel af, en hij liet mij daar nog steeds in de kou staan wachten. Hij liet me daar godverdomme nog steeds in de kou staan wachten. Misschien was hij mij wel gewoon vergeten. Het irritante geluid van die mobiel in de verte bleef zich maar herhalen, ik werd zo langzamerhand stront ziek van die hoek, die kruising, die vreselijk stinkende container, die afwezigheid van hem, de café geluiden en die piepende mobiel in de verte kwam me al helemaal mijn strot uit. Het was koud en ik wilde naar huis. Ik graaide in mijn tas op zoek naar troostvoer en voelde iets trillen, iets wat mij even later vertelde: 39 gemiste oproepen en 9 sms’jes.

Advertenties

Een Reactie op “Excuses.

  1. Stephanie

    Haha deze zal ik nooit meer vergeten! Echt super! =)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s